آتش نهاده بر جگرم بوی کوهسار

باد بهار می بردم سوی کوهسار

 

هر جا که راز خلوتیان رفته سوی عرش

دستی برآمده است به جادوی کوهسار

 

به به ! به هر چه می نگرم خنده ی گلی است

افکنده پنجه در شکن موی کوهسار

 

خوابم ؟ نه آنقدر که ندانم بهشت چیست؟

بیدارم و لمیده بر ابروی کوهسار

 

هر گوشه ای که می نگرم توشه ی دلی است

جان برده از قرار لب جوی کوهسار

 

استاد روزگار همه حرف دلفریب

آورده در قصیده ی گیسوی کوهسار

 

جرم از خیال نیست گر از یار بگذرم

حالا که سر زده است از اینسوی کوهسار

 

بادا مباد گشت و مبادا به باد رفت

ای کاش بنگرد به من آهوی کوهسار

 

استاد روزگار من آن یار ماندگار

غوغای روزگار هیاهوی کوهسار

 

چون قله های  سر زده در مه ستودنی است

تصویر دلبرانه ی هندوی کوهسار

 

خود گر چه نیست ، اما جاریست خوی او

چون خون تازه در رگ بازوی کوهسار

 

ذکرش بخیر بس که مرا مشق عشق گفت

نامش بلند پیر غزلگوی کوهسار

 

 

 

 

قسم به چشم تو وقتی که پلک بگشایی

جهان بگیری و بر  دوستان   ببخشایی

 

قداست تو همین بس : که  آفتاب روان

گرفته دامن مهرت  که  روی  بنمایی

 

ترا به حق نگاهی که بر  من  افکندی

بگیر دست دلم را و هر چه   فرمایی

 

خیال چشم تو ماند و دل خیال پرست

هوای عشق تو ماند و حریق  تنهایی

 

اگر تو حکم  کنی  آفتاب  تیره  شود

که در مقابل  قهر تو  کو  شکیبایی؟

 

اگر امان بدهی  آسمان  بکوبد  طبل

که نیست چون تو حکیمی به حق دانایی

 

دل شکسته به هر قیمتی خریدنی است

که دیدنی است غم عاشقان شیدایی

 

در  این  معامله  جانا  کسی  زیان  نبرد

که  برد وباخت  ندارد  قمار  رسوایی

 

ببین که از مژگان تو خون کیست روان

چرا  قبول  نداری  که  آخر  از  مایی

 

                                                                               ۲۱/۷/۱۳۸۶

  می سوزد از خیال تو باغ جوانی ام

  رحمي !  که مُردم ای نفست زندگانی ام

 

 در سینه دارم از غم عشق تو داغ ها

  آبی  بریز  بر   دل   آتشفشانی ام

 

 روحم کبوتری است پر و بالش از خیال

  ای از تو هر خیال ! کجا می گشانی ام؟

 

 تا یک نفس به حال دل خسته بنگری

  عمری است بیقرار تبی ناگهانی ام!

 

 بیچاره عاشقی که ندارد نشانه ای

  از یار غار خویش و من آن بی نشانی ام

 

 مولای من ! به ساعت دیدارمان قسم

  دیوانه ی مکاشفه ای آنچنانی ام!

 

 گیرم که محرم غم عشق تو نیستم

  این شرط لطف نیست که از خود برانی ام

 

 لطف تو شامل قلم طبع من شده است

  ور نه لباس لفظ نپوشد معانی ام

 

 مولا ! یتیم عشق توام تا که می کشی

  دست نوازشی به سر ناتوانی ام

 

                                                  ۱۱/مهر ماه/۱۳۸۶

                                              ۲۱/رمضان المبارک/۱۴۲۸

  

در مه و باران و کولاک زمستان یافتم!

گم شدم ٬ ناگاه خود را در بیابان یافتم!

مژَه را قندیل یادی از خیالی دیر و دور

آه را مشتی گره خورده به دندان یافتم!

هول نابودی دل یخ بسته ام را می فشرد

زندگانی را به نام خویش بهتان یافتم !

زوزه ی گرگی گرسنه در سرم می گشت هار

در دل تاریک خود رازی درخشان یافتم!

یافتم آری ولی دیر آنچه را بایست یافت

عشق را آنسان که می دانی نه آسان یافتم!

در بن تیر زمستان ماجرایی داشتم

ماجرا را اینقدر می گویمت : جان یافتم!!

حلقه ی انگشترم را چنگ اهریمن ربود

تا که باز آوردمش ملک سلیمان یافتم!!

 

هر کس به تو دل داد نشاندیش به بر          من بار سفر بستم و آوردم سر

از هر که خبر داری و با هر که نظر               ای آینه از آه دل من چه خبر؟!!

 

چون صبح بیا که آفتابت بدهند !!                 از دست مرو تا می نابت بدهند!!

هر وقت دلت رفت تو هم راهی شو!!          از پا منشین تا که جوابت بدهند!!!

 

کف کرده دهن به سمت من می آید              دیوانه چو من به سمت من می آید

آن موج قرار است بمیرد در من                      پوشیده کفن به سمت من می آید!! 

 

دوستان ببخشند

دیگران تحمل کنند

لطفا!!!

این روزها منم و غزل های نیمه کاره:

 

وقتی دلی بناست که سرمشق جان شود

باید   که   مطلع   غزل   آسمان   شود

 

بالی    بگیرد  و   نفسی   نو  کند  مگر

بایسته ی    مغازله ی     دلبران   شود

 

چون گوهری که از دل سنگ آوری برون

با  خضر   روزگاران  هم داستان    شود

 

جان  جهان   بسوزد   و   در تیرگی  رود

از  تیرگی   در آید  و  جان  جهان   شود

 

آخر   دلی  که  سینه ی  آفاق  جای  اوست

خون  باد  اگر  نه  مهر  سپهر  روان  شود

 

 

دوستان و همراهان من سلام
امیدوارم سال خوبی را آغاز کنید. من شماره تلفن همه ی شما عزیزان را به دو موجود دوست داشتنی داده ام که سال آینده با شما تماس خواهند گرفت!!
آن دو موجود دوست داشتنی خوشنامی و خوشبختی است!!
قدرشان را بدانید و از زندگی لذت ببرید.
واین هم غزلی بسیار کوتاه
فارغ ار فتنه اگر هست٬ شراب است هنوز
آدمی را به لب جام حساب است هنوز

هله از چهره ی آفاق حجاب افکنده
آدمی را همه افلاک حجاب است هنوز

ازبهشتی که ندیده است جه می خواهد باز
روح این دوزخی مست که خواب است هنوز

شیشه ی عمر مرا باش دل سنگ شکست
نقشه ی کشتن ما نقش بر آب است هنوز

ارادتمند همگی

احسان برات پور

تر شد لبش به خنده که حالی ترانه شو

لبخند شو !شکوفه بزن! شاعرانه شو!

مثل درخت ها نفس باد را بگير

با شاخه هات بر بدنش تازيانه شو

در باوربهار بپر چون چکاوکی

همراه رودخانه چو ماهی روانه شو

ای دانه تا کجای فلک خاک می خوری

يک جرعه ابر تازه بنوش و جوانه شو

يکباره چون گياه‌٬به ديدار آفتاب

آغوش تيرگی بگشا ؛بيکرانه شو

مثل فرشتگان به تبسم سلام کن

ما جاودانه ايم ٬تو هم جاودانه شو