تبليغاتX
احسان برات پور

احسان برات پور

آينه برداشته مقابل آهم                         آه كه در آينه نشسته به راهم

هول مصيبت ببين كه طاقت سوزد           چون به بروسان رسيد غيرت آهم

ابر ندارد توان آنكه ببارد                     من چه ببارم كه نيست چتر پناهم

ياد رضا مي برد مرا به تماشا                در حركات خيال خاطره خواهم

ياد گذشته مي افتم و غم تلخي                چون گره اي در گلو كه داشت تباهم

داشت به ذوق و ترنم و سرمستي            داشت به شوريدگيّ ِ  گاه به گاهم

شعر در او مثل آب روشن و جاري         روشن ازاو يادمان سبز نگاهم


گرچه مرا مي ستود از سر انصاف         او را در قوت قريحه گواهم

مرگ ز ما برد برد برد رضا را            رفت پي مرگ رفت رفت رضا هم
 

+پنجشنبه هفدهم آذر 1390ساعت23:52 احسان برات پور | |

رفتار آتش در باغ تاریکی !


وقتی برای عشق الگویی فراهم نیست!

چون من در این عالم به کار عاشقی کم نیست!

 

جایی که افسانه است این آیینه گون واژه

روزی اگر آهی نباشد باز هم غم نیست!

 

آدم نبود از اول این آدم که می بینی ش!

بی سعی کافی در قوافی آدم آدم نیست!

 

آوازقمری ها و سرمستی گل ها را

چون من ، یکی افسانه خوان در هر دو عالم نیست!

 

گفتی که باران حکمت دیوانه ای دارد!

آری ! دل دیوانه ام بی عشق محکم نیست!

 

افسانه پردازان عالم خوب می دانند :

افسانه هم بی عشق در آدم مسلم نیست!

 

رفتار آتش را ببین در باغ تاریکی! :

عشق است! در روشنگری مانند او هم نیست!


عشق است ! نام دیگر آواز های من!

آن قمری ام کز شاخه جز بادی به بالم نیست!






مشاهدات :




( یک )


هوا حواسم را می شورد!

           صدا به هوش می آید!

                                   در تنهایی !

                                   درانحنای همین کوچه ی دیوانه !

                                                    پای همین دیوار !

 

خاک را به سر مستی می شکافد!

                            گیاه قد می کشد !

                                       در تنهایی !

                                      در انحنای همین کوچه ی دیوانه !

                                                        پای همین دیوار !

 

فروردین می خندد !

                        در تنهایی !

                        در انحنای همین کوچه ی دیوانه !

                                          پای همین دیوار !

( دو )


ترانه ی بومی باران

آواز ناودان

بغض سنگین ابر

سبکساری سکوت

 بهاران

خنده ی ساده ی خورشید بر سفاهت ابر

تابستان

حواله ی احتمال تغزل

مصافحه ی ابرام ابر

صراحت زلف در نجوای باد

شکنج موثر برگ

پاییزان

تحسین بی حال خورشید

خمیازه ی عمیق ابر

کسالت بیهوده ی ظهر

پیدای ناپیدا

مسیر

زمستان

عمری که رفته باز نمی آید

چه پشت دست می گزی ای دندان؟!


( سه )


ماییم و خیالی و غمی دیگر هیچ !

چون سایه دمی در عدمی دیگر هیچ !

بنگر که به رغم می پرستان داریم

با جام شکسته عالمی دیگر هیچ !


( چهار )


در کوچه های خلوت تقدیر ! 

روزی که باد 

         روح مرا ربود !

افسانه ی سترون پاییز 

         باران برگ بود !


در جاده های رفته ی بی پایی !

        ای روح باد پا !    

یاد تو ام چراغی از سوسوست !


( پنجم )


چون نظر می کنم به درویشان! بینم : ایشان نی اند بی خویشان !

هر یکی شان به حال خود مستند! سرخوشان خیال خود هستند !

همه سر گرم یک تقلایند !               همه از یک مسیر دریایند!

بینشان هیچ اختلافی نیست !            حرف اگر می زنند لافی نیست !

لب جان لا اله الا الله !                  نور یکدانه ! دانه ی آگاه !

نازنینان وادی عدمند !                  چشم اگر وا کنند صبحدمند!

 هر چه بینند : آفرینش اوست !        که در ایشان دمید؟! بینش دوست!

به تماشای دوست مشغولند !           که پسندیدگان    مقبولند !

تا بهشت بقا نمانده رهی !             چشم بگشا ! بکوش تا برهی !

قدم شوق را به راه بده !               به  بهار قدم  پناه  بده !

دل بده ! کز میانه برخیزیم !          تا ازین خاک خانه  برخیزیم !

تا کجا بند خاک و خون باشیم؟!      خیز! زین دایره برون باشیم!

 


 

 

 

 

+سه شنبه هفدهم آبان 1390ساعت0:48 احسان برات پور | |

 

 

 

ای که درپیدایی پنهانی                    بس که پنهانی جان جانی

پیش تو پنهان ها پیدایند                   پیش من پیدا هم پیدا نی

سبزه تا می روید در دل دشت          خود نروید که تو می رویانی

ابر را امر تو می باراند                 نیز این باد تو اش می رانی

بندگان را شده نو  بخت از تو           ورق بخت تو می گردانی   

بخت نو آمد و بر تخت نشست          گل بنا کرد به بلبل خوانی

حال دل، دل به دگرگونی داد           چه دگرگونی بی پایانی:

 

پلک بی طاقت فروردینم                که به یک اخم کند آبانی

نفس ابر به باران بند است             چه شوم گر نشوم بارانی

سیل اندوه برآرم ز تنور                تا بیاموزم     کشتیبانی

جانب جودی اگر می رانم             می شکافم سر بی سامانی

زایر نور درخت نورم                 موسی موسیقی نورانی

روی بی روی وی ام آورده است     به سراندازی و جان افشانی

به    خراباتش     آبادانم               حیرتم می دمد از حیرانی

می نگارم به قدح بر سر سنگ       که خرابی است در آبادانی

 

گله را آبخوری دیگر نیست          آی موسی چه کنی عمرانی

سامری ریخته در چشمم خاک      عمر گوساله شده طولانی

مردم از ولوله ی قارونی            در پسش هروله ی هامانی

همه تکبیر تکبر در سر              خود تکبر چه کنی ای فانی؟

ای که با خاک سر و کارت هست  خشت خود می زنی و میدانی

 

 

به چه می اندیشی احسانا؟           : در سرم نیست به جز احسانی

هر چه از دوست رسد نیکی اوست می رساند  به همین آسانی

شکر گویی بدهد بیشترت            تا چه بر خلق کنی ارزانی

تو ببخشای که می بخشد دوست    رحم کن تا بکند رحمانی

تا خلایق به تو مایل گردند          گرهی باز کن از پیشانی

غصه را خاک کن و شادی کن    خنده پیش آر و بنه گریانی

 

+پنجشنبه بیست و ششم خرداد 1390ساعت19:27 احسان برات پور | |


 

: یا سیب ِ تکیه داده به شاخه! : شاخه اگر شکند چه؟!

: یا قمری ِ نشسته به دیوار! : دیوار توبه کند چه؟!

 

: یا زاهدی به کشتی محراب! : از غرقه سربزند چه؟!

 بر موج سبحه غوطه خورد چه؟! در غوطه غور کند چه؟!

 

قابیل وار اگر ز شقاوت قبر مرا بکند چه؟!

: حرفی که می زنی به سند نیست! : آقا مرا به سند چه؟!

 

چندین چنین چگونه چه گویم؟ از چه مرا بتند چه؟!

با این خیال خسته خیابان از پا مرا فکند چه؟!

 

سیمرغ قاف قافیه پر ریخت صرفه اگر نبرد چه؟!

گر خود پسند خلق نگردد بر بامشان نپرد چه؟!

 

گنداب را چو کرگدن از گند با شاخ خود بدرد چه؟!

پلکش به پلکان پلیکان حیران اگر گذرد چه؟!

 

گر آدم ابوالبشر است او عمری که می سپرد چه؟!

بنشیندش اگر به کمین باز باری فریب خورد چه؟!

 

از خود اگر سقوط کند چه؟! با سر زمین بخورد چه؟!

نفرین آفرینش او را گمراه بر شمرد چه؟!

 

 

حیران احتمال خیالم آه از برم برمد چه؟!

چون شیر آینه بخروشد آهوی لاله دمد چه؟!

 

 

ناله ز سینه سرخ برآید کبکی شود بچمد چه؟!

دریا به ماه چارده گوید : ما را به جزر و به مد چه؟!

 

حالا که در شمار نگنجم گنجم مرا به عدد چه ؟!

 

 

+سه شنبه نهم فروردین 1390ساعت22:30 احسان برات پور | |

 

پرهیز انحصاری پرهیزگار *

 

 

در باغ برف ، در دهن دل ، بخار

دارد پیام ها ز دم گرم یار

 

از آن دمی که مملکت طلق اوست

سی سینه ی سپیده دم انتشار

 

با باد می روم که بر آرم به رنج

نور درخت نور در این تیره زار

 

سفته به سفر صافی موسی عصا

خفته به طاق طاقت معنی ش مار

 

یعنی ایا که موسی معنی گری

گر موج می زنی دل دریا بیار

 

خوفی ز چار گوشه ی عالم مگیر

باکی ز چارسوی خلایق مدار

 

تنها نه ای که می شنود چشم دوست

گوش تو است چشم وی ای هوشیار

 

چشمش به توست تا چه ببینی از او

همراه توست  هو  که شوی رستگار

 

در بارگاه دوست کفایت کند

هم دوست از جمیع صغار و کبار

 

از نور اوست گر دل من روشن است

وز حکم اوست هم نفسم دم شمار

 

یارب به روسپیدی صبح بهشت

ما را مخواه خیره سر شعله خوار

 

در آفرینش تو بسی چشم و لب

هر روز می برند ملایک به کار

 

چشمی بده که روی ترا بنگرم

بگشا لبم به مدحت دنباله دار

 

بی چشم و بی لبم من و جز چشم و لب

پروردگار را نبرم انتظار

 

چشمی به چار گوشه ی گیتی گواه

خندان لبی سخن شکر کامکار

 

با بی حساب چشمه ی لب پر زده

چونان حباب می سپرم روزگار

 

گویم اگر لبم بدهی بشکرد

عمری که هیچ نیست در او اعتبار

 

دانم همین که چشم مرا سو دهی

جانم به لب برآید گردد بخار

 

فرمان آفتاب به فرمان توست

راه تو می سپارد ماه مدار

 

ماهی ت چونکه آب به فرمانبری

بر پشت باد بال عقابت سوار

 

آیات روشن تو فرامین توست

ز ایشان بنای لیل و نهار استوار

 

دستور تو همین که زمین را رسد

افتد ز لرزه سوزن لرزه نگار

 

دستور تو رعایت دستور توست

پرهیز انحصاری پرهیزگار

 

خرم دلی که یاد تو در سینه اش

با سوز دل قرین شود و سازگار

 

خرم سری که سر به هوای تواش

خوانند خلق و نیست جز اینش فخار

 

آیینه پیش چشم تو ای نور ناب

عریان و مست دیده شده شرمسار

 

آیینه را شکستن گر می سزد

بشکر مرا که نیست به از این شکار

 

خاموش کن چراغ دلم را به نور

پس داغ نه زبون زبان را به نار

 

دیدی که یافت جوهر جانم جلا

باری مرا به شهر تجلی در آر

 

در باغ عدن خویش مرا جای ده

وز غیرت قریب مرا دور دار

 

از داریوش احمدی آمد مرا

این شعر پی خجسته ی پیشینه دار

 

پروردگار داردش از بد به دور

مزدی نکوش بخشد پروردگار

 

 

 

*مفعول فاعلات فعولن فعول

از پیش فرخی ش کشیده به کار

 

"ای زینهار خوار بدین روزگار

از یار خویشتن که خورد زینهار"

 

 

 

 

 

+یکشنبه یکم اسفند 1389ساعت20:27 احسان برات پور | |

 

     

     به : داریوش احمدی!




داریوش گرامی احسان!

 به سلام از خودم مرا برسان!

 

 سر زده نوبت سر آمده است!

 سرم از دست غم در آمده است!

 

 آمدم با ت گفتگو بکنم!

 شانه به شانه ات وضو بکنم!

 

نفسی نو کنم! سری بزنم !

 خانه باشیّ و ساغری بزنم!

 

در دلم شادمانی فردوس!

خنده ی جاودانی فردوس!

 

لذت نوش جان تو در سر!

آسمان جوان تو در سر!

 

    نیّتم هرچه بود ! - رود ِ سرود ! -

پر و بالی در آسمان تو بود !

 

نه که با مثنوی م قال کنم!

می پرم جان تو! که حال کنم!

 

پرش ِ پر پرای جبراییل!

به سر ِ سر سرای اسراییل!

 

پرشی از برین به سوی زمین!

روشی همچنین به بوی برین!

 

عددی درمداد عود ِ مدد!

مددی از عداد عید ِ عدد!

 

طی شود سوی مقصد ازلی

ببردمان به بارگاه ولی

 
 

از خیالی که سمت او خیلی ست!

خیلی از خیلی اش لی ِ لیلی ست!

 

از تکاپوی مردم بالا-

صبح سبحانه تعالی را !

 

***

 

داریوشا ! چگونه ای پسرآ؟!

از شکنج خیال خسته درآ !

 

به یقینکاری سپیده دمان

که ازین آینه یْ دمیده ممان! :

 

ندمیده به برگ ، مرگ افتاد!

آخرین چرخشای برگ ... افتاد!

 

یاد مرگ آمد و دلم جوشید!

جوهر ِ گوشه ی قلم خوشید!

 

 گفتم ای دل ! ایا ! دل کامل!

گوشه گیر بلوغ زاویه ! دل!

 

قمری باغ آفتابی حوت !

ماهی رودخانه ی ملکوت!

 

ای دمادم! ایا! دم هادم!

کمتر از هیچ ! بیشتر ز عدم!

 

هین! همین دَمْ تْ مرگ اگر برسد!

نفست به برون در برسد!

 

دل ات از دست جان فرار کند!

  پایی از دستی اختیار کند!

 

ببرندت به جانبان جناب!

تپشستانی ازحساب و کتاب!

 

هان! همان دم چگونه ای ؟ دل من!

کیستی راستی؟ چه ای؟ دل من!

 

چشم بگشا که: چشم پر دارد!

از ملاقات او خبر دارد!

 

با یقینی که: راه را بلد است-

جاده ی بارگاه را بلد است!

 

خوب می داند از کجا برود!

پلک بر بند بند تا برود!:

 

پیش چشمت زمین زمین بخورد!

شرق آن ! غرب این! زمین بخورد!

 

آسمان با جبین زمین بخورد!

صفحه خاک خسته چین بخورد!

 

تحفه ی چینْ شْ آهوان بدمند!

هر که شیر است زآهوان بَرْمند!

 

خوب و بد را ز خوبی و بدی اش

می بپرسند و حرف احمدی اش!

 

تا چه کردی کدام آهو را ؟!

از چه راهی گرفته ای او را؟!

 

پیش چشمت برآورد ایزد!

دیده خواهد ز دیده بگریزد!

 

هر چه اش هول دوست می سوزد-

آتش مهر او می افروزد!

 

***

 

 چشم از نور٬ چشمه ای شده است!

چشمه ی پر کرشمه ای شده است!

 

پلک بگشای! نور می بردت!

سوی نزدیک  دور می بردت!

 

زی خدایی که خوانی اش! دانم!

او که از خویش دانی اش ، دانم!

 

***

 

وعده ی دیریاب ِ نزدیکم!

 نگران ِ حساب ِ نزدیکم!

 

 نگران ! وه چه نرگس نگران!

در خماری ش مانده دیده گران!

 

چشم مستأصل غباری من!

شاهد دیو و ریوکاری من!

 

ای که دیدی کدام بد کردم!

کذب کی گفتم و حسد کردم!

 

وای که دیدی کجا از استکبار

دست ایتام را لگد کردم!

 

وای که دیدی به متر بی معیار

متر معیار را عدد کردم!

 

گم شد از من بصیرتم! ای وای

هرچه دستم رسید رد کردم!

 

ندهد فایده معاذیرم

با تو و نفس خسته بد کردم!

 

این دم از آتشی که آماده است

آتش خویش را رصد کردم!

 

می برندم عذاب دیده شوم!

خود فلزّی که آب دیده شوم!

 

ترسم از ترس ٬ طرد نفس کنی!

گردوی گشن را کرفس  کنی!

 

 در نیابی مرا! که پندارم-

سر ابلیس در دهان دارم!

 

***

 

  داریوشا! حساب نزدیک است!

وعده ی دیریاب نزدیک است!

 

زآنچه اش زآن خویش می شمریم-

می نهیم و یکی ش می نبریم!

 

***

 

 راستی را! چه ساختی یارب!

خوب ما را نواختی یارب!

 

ساختیمان ز هیچ و این همه ایم

رمه ی هیچ! پیچ ِ همهمه ایم

 

 گرفتد گرگ در رمه چه کنیم؟

غیر هیهای و همهمه چه کنیم؟

 

ربّنا غیر تو الاهی نیست!

جز که راه تو هیچ راهی نیست!

 

لب جان : لا اله الا الله!

می نشانم دهد الاهم راه!

 

روی این موج هر که گیر کند-

جان آزاد را هژیر کند!

 

***

 

داریوشا ! جناب احمدیا !

پای چشم تو نور سرمدیا!

 

باریاب از بلوغ شاعری ام!

بَر دمت بر دمد برادری ام!

 

این ! جوانمرد ! مزد مردی توست!

مزد مردانه رهنوردی توست!

 

مزد این سویت این ! خوشا آن سوت!

چه گواراستی سوی ملکوت!

 

بادی از نور بر سریر سرور!

وز لهیب سعیر بادی دور!

 

بر تو گردان ملایک رحمان

تا که گردی نگیردت دامان!

 

هرچه خواهی برآیدت ساده !

ملکان در رکابت استاده!

 

نوش جان تو صبح ِ سبحان ! جان!

بر سریر مقابل ات احسان!

 

 

+سه شنبه نوزدهم مرداد 1389ساعت0:24 احسان برات پور | |

 

جناب موسویا! ای سرت بسی پرمو

هزار شکر خدا را به این ید پرگو

که می تواند رفتن میان موهایت

چو آشغال ز پس افکند ترا در جو

۳پس خبر ت بسازد به شیوه ای که شوی

مدار دور سخن های گوگل و یاهو

۳پس ترا ببرد اندکی بچرخاند

میان مردم ازبک زبان سپس اردو

از آن مکان ت برد پیش ضربه ی "آرنولد"

۳پس "کِلی" بزند مشت و مشت او هم تو ...

اگر ز رو بزند مشت او دمد از پشت

وگر ز پشت زند مشت رویدت از رو

۳پس ترا بفرستد به رینگ کشتی کج

-چو وارهیدی از مرگ با کف دارو-

در آن مکان بزنندت چو روبهک را شیر

بدآن صفت بخورندت که آدمی و هلو

۳پس برند و شیار افکنند در باغت

نهند لای کدو تنبل شما آلو

بدآن دو آلو باشد درختی آویزان

که در فتاده تنش توی چاه تو ! به گلو !

از آن درخت در آید ترا چسان میوه

رها کجا بتواند ز مکر شد جادو

ببین پسر جان دست من ار قلم گیرد

نسیم اول موجش پراند از گردو ...

نه ی فلک تو ! ایا مول کول جنبنده !

که پیش خود بکند فکر صاحب بازو ...

ی محکمی شده و مشت هاش پر زورند!

ولی چه زور که در واقع است بند به مو

برو ! هنوز ترا نوچه گی فراوان است

به توله سگ نتوان دید کرد چون سگ کو!

گمان مدار که این فیلم های تکراری

برای ماست به از جفتک خر و یابو

برو پی دو سخن : حرف خوب و ارزشمند

رها رها شو از این مسخر ِ ... گی ! ای پر رو!

کمی کتاب بخوان و در آن تعمق کن

بود که یاد بگیری یکی دو چیز٬ عمو

از این که در پی شعری بدم نم آیی

ولی چقدر فرومایه ای چقدر فرو ... 

خدا کند بشود مایه ی کم تو زیاد

خدا کند بدود روی چشم هات ابرو

گرت زمانی حال خوشی فراهم شد

خدا کند بروی گاه گاه رو به وضو

مرا مجال نباشد که بچه هارا هم

وسط بیارم مانند آن یره٬ یارو !

که بچه تر ز تو و کم سواد تر ز تو اند

ترا صدا وق وق گر ! صدای او مو مو

بزرگ وار ترم کت نبخشم اما تو

فرا بگیر ز امثال من ! نه یکّ و دو

کنان بپر وسط ماجرا چنان کودک

وگرنه شیر بگیر و مصیبت آهو

شود مجال تو ای موشِ در کفِ گربه

ایا دچار به آتش شده ایا گیسو!

+دوشنبه دوم آذر 1388ساعت15:40 احسان برات پور | |


 

 

روزگاری است ٬ روزگار ندارم 

غيرغم يار غمگسار ندارم

رقص سرخ مرا ترانه کن ای باد

جز در آغوش تو قرار ندارم

باورم نيست هر که هر چه بگويد  

باورت نيست جزتو يار ندارم 

از تو جز کوچه باغ خاطره بازی

غير پائيز يادگار ندارم 

کارمن چيست؟عشق٬عشق٬فقط عشق

من به جز عشق کاروبارندارم

دلم ازدست رفت بار خدايا

راحتم کن که جز تو يار ندارم

نوجوانی به آرزوست الاها

از تو جز مرگ انتظار ندارم

گر نگيری به مرگ دست دلم را

چاره ای غير انتحار ندارم

نفسم دادی و به بادم دادی

با دمت یک نفس قرار ندارم

چون درخت خزان که از تف آتش

می گريزد ؛ ره فرار ندارم 

سرنوشت مرا نخوانده بگرئيد

گرچه زين سرگذشت ٬عار ندارم

چامه ای گفتم و چکامه شد؛ افسوس

خامه و کلک کامکار ندارم

حالم از جبر روزگار بهم خورد

مرگ برمن که اختيار ندارم

 

 استاد رضا افضلی 

از روی لطف غزل بنده را تصحیح فرمودند

 و

در پیامی خصوصی برای اینجانب نوشتند:

دوست گرامی یا قول خودتان آشنا
من به دعوت جناب عالی بالاخره این بار توانستم حرف ها و نظر هایم را با ویرایش کار آخر تان عملا و محترمانه بگویم. (صرف نظر ازمضمون بد بینانه شعرتان)غزل اولی شما با کشیدن صداها وزنش درست می شود ولی دومی سهل ممتنع و ازبر کردنی از کار در آمده است. ای کاش همان گونه که اول پیشنهاد دادم می شد با هم دیداری داشته باشیم. با احترام.
88

 

اینک تصحیح استاد را با هم می خوانیم:

 

دير زماني است ٬ روزگار ندارم

غير غمِ يار، غمگسار ندارم

چرخش سرخِ مرا ترانه کن ای باد

جزكه در آغوش تو قرار ندارم

باور ِمن نيست هر که هر چه بگويد

باورِ تو نيست، جزتو يار ندارم

از تو به جز کوچه باغ خاطره بازی

از همه پائيز يادگار ندارم

دغدغه ام چيست؟عشق٬عشق٬فقط عشق

من كه به جز عشق کاروبارندارم

رفته دل ازدستِ من دوباره خدايا

راحتي ام ده که جز تو يار ندارم

عمرِجوانی به آرزوست الاها

از تو به جز مرگ، انتظار ندارم

گركه نگيری به مرگ، دستِ دلم را

چاره ی ديگر، جز انتحار ندارم

تا نفسم داده ای به باد سپرديم

با دمِ تو یک نفس قرار ندارم

همچو درختِ خزان که از تفِ آتش

چاره ندارد ؛ رهِ فرار ندارم

دفترِ بخت مرا نخوانده بگرييد!

گرچه ازين سرگذشت ٬عار ندارم

چامه ای گفتم، چکامه شد؛ به صد افسوس

خامة خوش، کلکِ کامکار ندارم

حال من از جبر روزگار به هم خورد

مرگ به من! زآن که اختيار ندارم

 

همانطور که مستحضرید وزن غزل اینجانب:

 فاعلاتن مفاعلن فعلاتن

است که بر حضرت استادی یحتمل به خاطر پیری و ... 

 دشوار آمده است.
 

+دوشنبه ششم مهر 1388ساعت13:34 احسان برات پور | |

نظر به اهمیت قضیه نظر بدهید!

           برای سعید کیایی عزیز                                                                      

           دلم به حال خودت رحم کن که شیدایی             

که ساده ای که چنان آبگینه پیدایی


نگاه کن که از این کوچه عابری ت گذشت

نگاه کن تو که در عابران تماشایی


غریبه نیستی ای دل که گویمت گم باش

به آشنایی ، در من ، هوای دریایی


تو شاعری که سرت می وزد به هر سویی

تو عاشقی که دلت می برد به هر جایی


به موج دریا مانم که در تو می شکنم

تو هر چه گویی ، گویم: تو موج فرمایی


الا که خسته ای از این که بوده ای دل من

مرا درخت کهنسال باغ بالایی


امید ها بستم در تو هان! ببین در من

به نا امیدی مفکن مرا که بینایی


مرا به اوج تعالی ببر ، به راه خودت

به راهِ راهی کو را تو راه پیمایی


به جای جایی کانجا درافکنم هویی

به جای جایی کانجا بنا کنم هایی


نظر به اهمیت قضیه نظر بدهید!

+چهارشنبه هجدهم شهریور 1388ساعت7:26 احسان برات پور | |

 

 می سوزد از خیال تو باغ جوانی ام

  رحمي !  که مُردم ای نفست زندگانی ام

 

 در سینه دارم از غم عشق تو داغ ها

  آبی  بریز  بر   دل   آتشفشانی ام

 

 روحم کبوتری است پر و بالش از خیال

  ای از تو هر خیال ! کجا می کشانی ام؟

 

 تا یک نفس به حال دل خسته بنگری

  عمری است بیقرار تبی ناگهانی ام!

 

 بیچاره عاشقی که ندارد نشانه ای

  از یار غار خویش و من آن بی نشانی ام

 

ای جان جان! به ساعت دیدارمان قسم

  دیوانه ی مکاشفه ای آنچنانی ام!

 

 گیرم که محرم غم عشق تو نیستم

  این شرط لطف نیست که از دربرانی ام

 

 لطف تو شامل قلم طبع من شده است

  ور نه لباس لفظ نپوشد معانی ام

 

یارا ! رهین عشق توام تا که می کشی

  دست نوازشی به سر ناتوانی ام

 

+جمعه ششم شهریور 1388ساعت10:8 احسان برات پور | |